Mojżesz

Mojżesz mówi

IKoszyk na NiluPismo

Mam na imię Mojżesz. Kiedy Bóg wybrał mnie, żebym poszedł do faraona, powiedziałem mu: Wybierz kogoś innego. Ja nie umiem dobrze mówić.

Urodziłem się w Egipcie, kiedy faraon, czyli król Egiptu, był bardzo okrutny dla mojego narodu. Mama ukryła mnie w koszyku z sitowia i puściła na rzekę Nil. Starsza siostra pilnowała z daleka. Znalazła mnie córka faraona i dała mi imię Mojżesz, bo wyciągnęła mnie z wody.

Wychowałem się w pałacu. Ale kiedy dorosłem, zobaczyłem, jak Egipcjanin bije jednego z moich braci. W gniewie zrobiłem coś bardzo złego i musiałem uciekać daleko na pustynię.

Na pustyni usiadłem przy studni. Przyszło tam siedem sióstr, żeby napoić owce swojego ojca. Pasterze zaczęli je przeganiać. Stanąłem w ich obronie i sam napoiłem ich stado. Ich ojciec Jetro przyjął mnie do domu, a jedna z córek, Sefora, została moją żoną.

IIPłonący krzewPismo

Przez długie lata pasłem owce Jetra. Pewnego dnia zobaczyłem krzew, który płonął i wcale się nie spalał. Kiedy podszedłem, usłyszałem głos: Zdejmij sandały, bo ziemia, na której stoisz, jest święta. To mówił do mnie Bóg.

Bóg powiedział: Idź do faraona i wyprowadź mój lud z Egiptu. A ja szukałem wymówek. Kim jestem, żeby iść do faraona? A jeśli mi nie uwierzą? Nie umiem mówić. Poślij kogoś innego. Bóg odpowiedział: Ja będę przy twoich ustach. I dał mi do pomocy mojego brata Aarona.

Zapytałem jeszcze, jak mam powiedzieć ludziom, kto mnie posyła. Bóg odpowiedział: Jestem, który jestem. Powiedz im: Jestem posłał mnie do was. To dziwne imię, prawda? Znaczy, że Bóg po prostu jest. Zawsze był i zawsze będzie, i nikt Go nie stworzył.

IIIWypuść mój ludPismo

Wróciłem do Egiptu z laską w ręce i powiedziałem faraonowi: Tak mówi Pan: Wypuść mój lud. Ale faraon tylko się zezłościł i kazał ludziom jeszcze ciężej pracować. Wtedy Bóg dał mu znak. Aaron rzucił laskę na ziemię, a ona zamieniła się w węża. Faraon nawet wtedy nie posłuchał.

Przyszły więc na Egipt plagi, czyli wielkie nieszczęścia, jedna po drugiej: żaby, komary, grad, szarańcza i trzy dni wielkiej ciemności. Za każdym razem faraon obiecywał, że nas wypuści, i za każdym razem się rozmyślał.

Wtedy przyszła ostatnia, najcięższa plaga. Bóg kazał, żeby każda nasza rodzina zabiła baranka i jego krwią pomazała drzwi swojego domu. Tej nocy w całym Egipcie umarł każdy pierworodny syn, od syna faraona aż do syna więźnia. Ale domy oznaczone krwią baranka Pan ominął. Tę noc nazywamy Paschą, czyli przejściem Pana. Dopiero wtedy faraon wezwał mnie w nocy i powiedział: Wstańcie i wyjdźcie spośród mojego ludu!

IVPrzez morzePismo

Wyszliśmy nocą, cały naród. Za dnia prowadził nas słup obłoku, a w nocy słup ognia. Ale faraon się rozmyślił i pognał za nami z rydwanami. Przed nami było morze, za nami wojsko. Ludzie krzyczeli ze strachu. Powiedziałem: Nie bójcie się. Pan będzie walczył za was.

Wyciągnąłem rękę nad morze. Przez całą noc wiał silny wiatr i woda się rozstąpiła. Przeszliśmy środkiem po suchym dnie, a woda stała po obu stronach jak mur. Egipcjanie wjechali za nami z rydwanami w sam środek morza. Wtedy znów wyciągnąłem rękę i woda wróciła na swoje miejsce. Zalała rydwany i całe wojsko faraona. Nie ocalał z nich ani jeden.

Kiedy lud zobaczył, co uczynił Pan, uwierzył Panu. A moja siostra Miriam wzięła bęben i tańczyła, a wszyscy śpiewali.

VCzterdzieści latPismo

Potem przez czterdzieści lat wędrowaliśmy po pustyni. Już po trzech dniach doszliśmy do wody, która była gorzka. Ludzie zaczęli szemrać. Bóg pokazał mi kawałek drewna. Wrzuciłem go do wody i woda stała się słodka.

Ludzie często narzekali, że są głodni albo spragnieni. Czasem miałem już dość. Ale Bóg dawał nam co rano mannę, chleb z nieba, białą jak szron i słodką jak placek z miodem. Każdy zbierał tyle, ile potrzebował. A kiedy zabrakło wody, uderzyłem laską w skałę i wypłynęła woda.

Raz napadli na nas Amalekici. Wszedłem na wzgórze i wzniosłem ręce do Boga. Dopóki trzymałem je w górze, nasi wygrywali. Ale ręce mi ciężały. Wtedy Aaron i Chur posadzili mnie na kamieniu i podtrzymywali moje ręce, jeden z jednej, drugi z drugiej strony, aż do zachodu słońca.

Na górze Synaj Bóg dał mi dwie kamienne tablice z dziesięcioma przykazaniami. Góra dymiła, grzmiało i słychać było głos trąby. Byłem tam z Bogiem czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Rozmawiał ze mną jak przyjaciel z przyjacielem.

A na dole ludzie się zniecierpliwili. Zrobili sobie złotego cielca i zaczęli mu się kłaniać. Kiedy to zobaczyłem, ogarnął mnie gniew. Rzuciłem tablice na ziemię i rozbiły się.

Potem długo prosiłem Boga, żeby przebaczył mojemu ludowi. I Bóg kazał mi wyciąć nowe tablice.

Kiedy schodziłem z góry, moja twarz tak jaśniała, że ludzie bali się do mnie podejść. Na koniec wędrówki wszedłem na górę Nebo. Bóg pokazał mi stamtąd całą Ziemię Obiecaną. Widziałem ją z daleka. Do niej poprowadził lud już mój pomocnik Jozue.

Dziś wiem, dlaczego Bóg wybrał właśnie mnie, choć nie umiałem dobrze mówić. To nie moje słowa wyprowadziły lud z Egiptu. Bóg był przy moich ustach, dokładnie tak, jak obiecał.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…