Król Dawid

Król Dawid mówi

INajmłodszy z ośmiuPismo

Mam na imię Dawid. Byłem najmłodszy z ośmiu braci. Kiedy do naszego domu przyszedł prorok, czyli człowiek, przez którego mówi Bóg, żeby znaleźć nowego króla, nikt nawet nie pomyślał, żeby mnie zawołać.

Pasłem owce mojego taty Jessego pod Betlejem. Kiedy lew albo niedźwiedź porwał owcę z mojego stada, biegłem za nim i wyrywałem mu ją z paszczy. Umiałem też grać na lirze. W Biblii nazywa się ją cytrą.

Prorok Samuel przyszedł do Betlejem, a tata przyprowadził do niego moich starszych braci, jednego po drugim. Najstarszy, Eliab, był wysoki i przystojny. Samuel pomyślał: to na pewno ten. Ale Bóg mu powiedział: Człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce.

Samuel obejrzał siedmiu braci i zapytał: Czy to już wszyscy? Tata odpowiedział: Został jeszcze najmłodszy. Pasie owce. Posłali po mnie. Przyszedłem prosto od stada, a Bóg powiedział do Samuela: Wstań i namaść go, to ten. Samuel wylał mi na głowę oliwę przy wszystkich moich braciach. Od tego dnia Duch Pana był ze mną.

IIPięć gładkich kamieniPismo

Królem był wtedy Saul. Czasem dręczył go zły duch i król nie mógł znaleźć spokoju. Wtedy brałem lirę i grałem, a Saulowi robiło się lżej.

Wybuchła wojna z Filistynami, groźnym narodem, który mieszkał obok nas i często na nas napadał. Tata posłał mnie do braci w wojsku z prażonym zbożem, chlebem i serami. Tam zobaczyłem Goliata. Był olbrzymem w miedzianym pancerzu. Rano i wieczorem wychodził przed wojsko i wołał: Dajcie mi człowieka, będziemy walczyć! Przez czterdzieści dni nikt się nie zgłosił. Wszyscy się bali.

Powiedziałem: Ja pójdę. Mój najstarszy brat się rozgniewał: Po co tu przyszedłeś? Znam twoją zarozumiałość. Ale król Saul się zgodził i ubrał mnie w swoją zbroję. Była tak ciężka, że nie mogłem w niej chodzić. Zdjąłem ją. Wziąłem kij, procę i pięć gładkich kamieni ze strumienia.

Goliat spojrzał na mnie z pogardą: Czy ja jestem psem, że idziesz na mnie z kijem? A ja zawołałem: Ty idziesz na mnie z mieczem i dzidą, a ja idę w imię Pana Zastępów. Włożyłem kamień do procy i wypuściłem. Kamień trafił olbrzyma prosto w czoło. Goliat upadł twarzą na ziemię.

IIIPrzyjaciel i wrógPismo

Syn króla, Jonatan, pokochał mnie jak samego siebie. Dał mi swój płaszcz, swój miecz, łuk i pas. Zawarliśmy przymierze, że zawsze będziemy przyjaciółmi.

Ale kiedy wracaliśmy z bitwy, kobiety śpiewały: Saul pobił tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy. Saul zrobił się o mnie zazdrosny. Raz, kiedy grałem mu na lirze, rzucił we mnie włócznią. Uskoczyłem. Musiałem uciekać i długo ukrywałem się na pustyni.

Pewnego dnia Saul ścigał mnie z wojskiem i sam wszedł do jaskini, w której ukrywałem się z moimi ludźmi. Moi ludzie szeptali: Bóg wydał ci twojego wroga! Podkradłem się i odciąłem tylko kawałek jego płaszcza. A potem i tak zrobiło mi się przykro. Powiedziałem: Nie podniosę ręki na króla, którego namaścił Pan.

Kiedy Saul wyszedł z jaskini, zawołałem za nim i pokazałem mu kawałek płaszcza. Mogłem cię zabić, a nie zabiłem. Saul się rozpłakał i powiedział: Ty jesteś sprawiedliwszy niż ja.

IVTaniec przed PanemPismo

Kiedy miałem trzydzieści lat, zostałem królem. Najpierw w Hebronie, potem w Jerozolimie, nad całym Izraelem. Zdobyłem twierdzę Syjon i nazwano ją Miastem Dawida.

Potem przenieśliśmy do Jerozolimy Arkę Przymierza. To była złota skrzynia z kamiennymi tablicami, które Bóg dał Mojżeszowi, znak, że Bóg jest z nami. Grały liry, bębny i trąby, a ja tańczyłem przed Panem z całej siły. Moja żona Mikal wyśmiała mnie, że król tak skacze przed ludźmi. Odpowiedziałem jej: Przed Panem będę tańczył.

VTy jesteś tym człowiekiemPismo

Ale ja też zrobiłem coś bardzo złego. Chciałem mieć za żonę Batszebę, żonę innego człowieka, Uriasza. Zabrałem ją, a Uriasza kazałem posłać tam, gdzie walka była najcięższa, i zginął. I milczałem, jakby nic się nie stało.

Wtedy przyszedł do mnie prorok Natan i opowiedział mi historię. Był sobie bogacz, który miał mnóstwo owiec, i biedak, który miał tylko jedną małą owieczkę. Była dla niego jak córka. Bogacz zabrał biedakowi tę jedyną owieczkę. Rozgniewałem się i powiedziałem, że taki człowiek musi zostać ukarany. A Natan na to: Ty jesteś tym człowiekiem.

Nie szukałem wymówek. Powiedziałem: Zgrzeszyłem wobec Pana. A Natan odpowiedział: Pan odpuszcza ci grzech.

tradycja Tradycja nazywa mnie autorem wielu psalmów, czyli pieśni, którymi ludzie modlą się do Boga do dziś. Mówi, że po tej rozmowie z Natanem modliłem się psalmem: Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości. I że to ja, dawny pasterz, napisałem: Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie.

Kiedy Samuel szukał króla, nikt nie pomyślał, żeby mnie zawołać. Ale Bóg nie patrzył, kto jest najwyższy. Patrzył na serce. Patrzył na nie, kiedy byłem małym pasterzem, i patrzył, kiedy wróciłem do Niego po moim grzechu.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…