Jonasz

Jonasz mówi

IUcieczkaPismo

Mam na imię Jonasz. Jestem prorokiem, czyli kimś, przez kogo Pan Bóg przekazuje ludziom swoje słowa. Zwykle słuchałem Boga. Ale raz bardzo, bardzo nie chciałem.

Pan powiedział do mnie: Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i wołaj przeciwko niemu, bo jego zło doszło aż do Mnie.

historia Niniwa była wielkim miastem Asyryjczyków. Ich wojska napadały na sąsiednie kraje, także na mój naród. Zabierały ludziom zboże i złoto i były bardzo okrutne.

Byłem na nich zły. I bałem się jednego: że jeśli mnie posłuchają, Bóg im przebaczy. Pomyślałem: nie pójdę. Poszedłem do portu w Jafie i wsiadłem na statek do Tarszisz, w zupełnie przeciwną stronę.

IIBurzaPismo

Myślałem, że ucieknę przed Panem Bogiem. Ale przed Bogiem nie da się uciec. Na morzu zerwał się wicher, a fale rzucały statkiem jak łupinką orzecha. Marynarze bardzo się bali. A ja spałem na dole, w głębi statku.

Marynarze rzucili losy, to znaczy losowali, żeby sprawdzić, przez kogo przyszło nieszczęście. Los padł na mnie. Powiedziałem im prawdę: Czczę Pana, Boga nieba, który stworzył morze i ląd. I uciekam przed Nim. Wrzućcie mnie do morza, a morze się uspokoi. W końcu wrzucili mnie do wody. I od razu zrobiło się cicho.

IIIWielka rybaPismo

Spadałem w ciemną, zimną głębinę. Wtedy Pan zesłał wielką rybę, która mnie połknęła. Trzy dni i trzy noce byłem w jej wnętrzu. Było ciemno i ciasno. I tam, w brzuchu ryby, zacząłem się modlić. Wołałem do Pana z głębin, a On mnie wysłuchał. Na Jego rozkaz ryba wyrzuciła mnie na ląd.

IVNiniwaPismo

Pan powiedział do mnie drugi raz: Wstań, idź do Niniwy. Tym razem poszedłem. Miasto było tak wielkie, że przejście przez nie zajmowało trzy dni. Szedłem ulicami i wołałem: Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona!

I stało się coś, czego się nie spodziewałem. Ludzie mi uwierzyli. Wszyscy zaczęli pościć, czyli nic nie jeść, żeby pokazać Bogu, jak bardzo im przykro, od największego do najmniejszego. Nawet król zszedł z tronu, zdjął królewski płaszcz i usiadł w popiele. Porzucili zło i przemoc, a Bóg im przebaczył.

VKrzew i pytaniePismo

A ja się rozzłościłem. Powiedziałem Bogu: Przecież właśnie dlatego uciekałem! Wiedziałem, że jesteś dobry i miłosierny i że im przebaczysz. A oni tyle złego zrobili mojemu narodowi. Usiadłem za miastem, a Bóg sprawił, że wyrósł nade mną krzew i dawał mi cień. Bardzo się ucieszyłem. Ale następnego dnia robak podgryzł krzew i krzew usechł. Znowu się złościłem.

Wtedy Pan powiedział: Tobie żal krzewu, przy którym się nie napracowałeś. A Mnie czy nie miało być żal Niniwy, wielkiego miasta, w którym żyje ponad sto dwadzieścia tysięcy ludzi i mnóstwo zwierząt? Na tym pytaniu kończy się moja księga. Bóg dał drugą szansę mnie i dał ją Niniwie.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…