Estera

Estera mówi

IDziewczyna z SuzyPismo

Mam na imię Estera. Byłam królową Persji. A przez długi czas nikt w pałacu nie wiedział, kim naprawdę jestem.

Urodziłam się w narodzie żydowskim. Moi rodzice umarli, kiedy byłam mała. Wychował mnie mój kuzyn Mardocheusz, jak własną córkę. Mieszkaliśmy w Suzie, stolicy wielkiego królestwa perskiego.

Królem był Aswerus. Rządził ogromnym krajem, od Indii aż do Etiopii, który miał sto dwadzieścia siedem prowincji. Kiedy szukał nowej królowej, do pałacu zabrano wiele dziewcząt. Zabrali też mnie.

IIKoronaPismo

Mardocheusz przykazał mi: Nie mów nikomu, z jakiego jesteś narodu. Posłuchałam. Codziennie przechadzał się przed domem, w którym mieszkałyśmy, żeby się dowiedzieć, jak się czuję.

Zanim dziewczęta stanęły przed królem, przez cały rok przygotowywano je w pałacu. Każda mogła wziąć ze sobą, co tylko chciała: stroje, ozdoby, olejki. Ja nie poprosiłam o nic więcej niż to, co doradził mi Hegaj, który opiekował się dziewczętami. Król pokochał mnie bardziej niż wszystkie inne i włożył mi na głowę królewską koronę.

Pewnego dnia Mardocheusz usłyszał, że dwaj strażnicy chcą zabić króla. Powiedział mi o tym, a ja ostrzegłam króla w imieniu Mardocheusza. Spiskowców ukarano, a całą sprawę zapisano w królewskiej kronice. Wtedy nikt jeszcze nie wiedział, jak ważny okaże się ten zapis.

IIIZłe listyPismo

Najważniejszym człowiekiem na dworze, zaraz po samym królu, został Haman. Król rozkazał, żeby wszyscy kłaniali mu się do ziemi. Tylko Mardocheusz się nie kłaniał. Haman wpadł w taki gniew, że postanowił zgubić nie tylko Mardocheusza, ale cały nasz naród. Rzucił losy, żeby wybrać dzień. I rozesłał po całym królestwie listy z rozkazem, żeby w tym jednym dniu zgładzić wszystkich Żydów.

Mardocheusz nie był uparty z pychy. Później modlił się do Boga i mówił: Ty wiesz, Panie, że nie zrobiłem tego z dumy. Dla ratowania mojego ludu gotów byłbym całować stopy Hamana. Ale nie postawię chwały człowieka ponad chwałą Boga. Nie będę się kłaniał nikomu oprócz Ciebie.

Teraz Mardocheusz włożył wór pokutny, czyli szorstkie ubranie z worka, które u nas noszono na znak wielkiego smutku, posypał głowę popiołem i chodził po mieście, głośno płacząc. Wysłałam mu czyste ubranie, ale go nie przyjął. Przekazał mi tylko odpis listu i prośbę: Idź do króla i błagaj go o życie twojego ludu.

Bardzo się przestraszyłam. W Persji było prawo: kto wejdzie do króla bez wezwania, ma zginąć. Chyba że król wyciągnie ku niemu swoje złote berło. A król nie wzywał mnie już od trzydziestu dni. Odpowiedziałam, że nie mogę. Wtedy Mardocheusz przekazał mi: A kto wie, czy nie ze względu na tę właśnie chwilę dostąpiłaś godności królowej?

IVZłote berłoPismo

Wtedy postanowiłam. Przekazałam Mardocheuszowi: Zbierz wszystkich Żydów w Suzie i pośćcie za mnie trzy dni i trzy noce. Pościć to znaczy nic nie jeść i nie pić, żeby całym sobą prosić Boga. Ja i moje służące też będziemy pościć. Potem pójdę do króla, choć to niezgodne z prawem. A jeśli zginę, to zginę.

Zdjęłam piękne szaty, włożyłam strój żałoby i posypałam głowę popiołem. I modliłam się: Panie mój, tylko Ty jesteś naszym królem. Pomóż mi, bo jestem sama i nie mam innego pomocnika oprócz Ciebie. Daj mi odwagę. Włóż mi w usta dobre słowa, kiedy stanę przed królem. I wybaw mnie od mojego strachu.

Trzeciego dnia włożyłam szaty królowej i stanęłam na dziedzińcu przed salą tronową. Serce biło mi tak mocno, że ledwo mogłam oddychać. Król mnie zobaczył i wyciągnął ku mnie złote berło. Podeszłam i dotknęłam jego końca.

Król zapytał: Czego chcesz, królowo Estero? Choćby to była połowa królestwa, dostaniesz. A ja poprosiłam tylko, żeby przyszedł razem z Hamanem na ucztę, którą przygotowałam.

VDwie ucztyPismo

Haman wyszedł z uczty szczęśliwy. Ale w bramie zobaczył Mardocheusza, który nawet nie wstał na jego widok. W domu chwalił się żonie i przyjaciołom swoim bogactwem, synami i tym, że królowa zaprosiła na ucztę tylko jego. A potem dodał: Ale to wszystko nic dla mnie, dopóki widzę tego Żyda Mardocheusza. Żona poradziła mu, żeby kazał postawić wysoką szubienicę i rano poprosił króla o śmierć Mardocheusza. Hamanowi spodobała się ta rada.

Tej nocy król nie mógł zasnąć. Kazał sobie czytać kronikę i usłyszał, jak Mardocheusz ocalił mu życie. Okazało się, że nikt go za to nie nagrodził. Rano przyszedł Haman, żeby prosić o śmierć Mardocheusza. Ale król pierwszy go zapytał: Co zrobić dla człowieka, którego król chce uczcić? Haman myślał, że chodzi o niego, i wymyślił królewskie szaty, królewskiego konia i przejazd przez miasto. A król powiedział: Zrób tak Mardocheuszowi. I to Haman musiał prowadzić konia i wołać: Tak się czyni z człowiekiem, którego król chce uczcić!

Na drugiej uczcie król znów zapytał, czego chcę. Wtedy powiedziałam na głos to, co tak długo ukrywałam. Należę do narodu, który ma zginąć. Niech będzie darowane mi życie na moją prośbę i lud mój na moje życzenie. Król zapytał, kto to zrobił. Wskazałam na Hamana: Wrogiem jest ten zły Haman.

Król wstał rozgniewany. Haman padł przede mną i błagał o życie. Wtedy jeden ze sług powiedział królowi o szubienicy, którą Haman przygotował dla Mardocheusza. I król kazał ukarać Hamana właśnie tam. Mardocheusz został pierwszym dostojnikiem królestwa, a do wszystkich prowincji poszły nowe listy: nasz naród może się bronić.

Mardocheusz prosił w modlitwie: Obróć nasz smutek w ucztę. I tak się stało. Dzień, który miał być dniem smutku, stał się dniem radości. Na pamiątkę tego dnia Żydzi do dziś obchodzą święto Purim. Ucztują, posyłają sobie nawzajem jedzenie i dają dary ubogim.

Długo nikomu nie mówiłam, kim jestem. Ale kiedy przyszła ta chwila, powiedziałam to przed królem na głos, choć mogłam stracić życie. Mardocheusz miał rację. Zostałam królową właśnie dla tej jednej chwili.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…