Abraham

Abraham mówi

IW drogęPismo

Mam na imię Abraham. Bóg obiecał mi kiedyś, że będę miał tylu potomków, czyli dzieci, wnuków i prawnuków, ile jest gwiazd na niebie. A ja nie miałem wtedy ani jednego dziecka.

Kiedyś mieszkałem w mieście, najpierw w Ur, potem w Charanie. Miałem tam dom, stada i rodzinę. Wtedy nazywałem się jeszcze Abram.

Miałem siedemdziesiąt pięć lat, kiedy Bóg powiedział do mnie: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej do kraju, który ci ukażę. Nie powiedział, do jakiego. Obiecał tylko, że mi go pokaże i że mi pobłogosławi.

Zwinęliśmy namioty, zabraliśmy stada i wszystko, co mieliśmy. Szła ze mną moja żona Sara i mój bratanek Lot. Szliśmy długo, aż doszliśmy do ziemi Kanaan. Tam Bóg powiedział: Tę ziemię dam twojemu potomstwu. W tym miejscu zbudowałem ołtarz. Ołtarz to ułożone kamienie, na których składa się Bogu ofiarę, żeby Mu podziękować.

IIGwiazdyPismo

Naszych zwierząt było tyle, że pasterze zaczęli się kłócić o pastwiska. Powiedziałem więc do Lota: Nie kłóćmy się, przecież jesteśmy krewnymi. Wybierz pierwszy, gdzie chcesz zamieszkać. Lot wybrał zieloną, nawodnioną dolinę nad Jordanem. Ja wziąłem resztę.

Pewnego dnia wyszedł mi na spotkanie Melchizedek, król Salemu i kapłan Boga Najwyższego. Kapłan to ktoś, kto składa Bogu ofiary i modli się za ludzi. Melchizedek przyniósł chleb i wino i pobłogosławił mnie. A ja oddałem mu dziesiątą część wszystkiego, co miałem.

Ale wciąż nie mieliśmy dziecka. Pewnej nocy Bóg wyprowadził mnie przed namiot i powiedział: Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz. Tak liczne będzie twoje potomstwo. Podniosłem głowę. Gwiazd było więcej, niż ktokolwiek mógłby zliczyć.

I uwierzyłem Bogu. Chociaż byłem stary i Sara też była stara. Chociaż nie trzymałem jeszcze na rękach ani jednego dziecka. Uwierzyłem.

IIIŚmiechPismo

Nie myśl, że czekałem zawsze spokojnie. Mijały lata. Sara powiedziała: Może będziesz miał syna z moją służącą Hagar? Posłuchałem jej. Tak urodził się mój syn Izmael. Ale to nie był syn, którego obiecał Bóg. Chcieliśmy pomóc obietnicy po swojemu.

Kiedy miałem dziewięćdziesiąt dziewięć lat, Bóg znowu do mnie przemówił. Powiedział: Nie będziesz już nazywał się Abram, ale Abraham, bo uczynię cię ojcem mnóstwa narodów. A Sara urodzi ci syna. Upadłem na twarz i roześmiałem się. Pomyślałem: Czy stuletniemu człowiekowi może urodzić się syn? A Sara ma już dziewięćdziesiąt lat!

IVGoście pod dębamiPismo

W najgorętszej porze dnia siedziałem w wejściu do namiotu pod dębami Mamre. Podniosłem oczy, a przede mną stało trzech mężczyzn. Pobiegłem do nich, pokłoniłem się i poprosiłem, żeby odpoczęli w cieniu. Sara upiekła placki, a ja przyniosłem cielę, twaróg i mleko.

Jeden z gości powiedział: Za rok Sara będzie miała syna. Sara przysłuchiwała się w wejściu do namiotu i zaśmiała się po cichu. A gość zapytał: Czy jest coś, co byłoby niemożliwe dla Pana?

Potem goście ruszyli w stronę miasta Sodomy, gdzie ludzie byli bardzo źli. Pan powiedział mi, że to miasto zostanie zniszczone. A tam mieszkał mój bratanek Lot.

Stanąłem przed Panem i zapytałem: Czy zniszczysz miasto, jeśli będzie w nim pięćdziesięciu dobrych ludzi? Pan odpowiedział: Ocalę je. A jeśli czterdziestu pięciu? Ocalę. A czterdziestu? Trzydziestu? Dwudziestu? Za każdym razem odpowiadał: Ocalę. W końcu zapytałem: A jeśli dziesięciu? I Pan powiedział: Nie zniszczę go ze względu na tych dziesięciu.

Tylu dobrych ludzi tam nie było. Ale Bóg wyprowadził z miasta Lota i jego rodzinę.

VPan widziPismo

I za rok urodził się nasz syn, Izaak. Miałem wtedy sto lat. Sara tuliła go i mówiła: Bóg dał mi powód do śmiechu. Każdy, kto o tym usłyszy, będzie się śmiał razem ze mną.

Bóg nie zapomniał też o Hagar i Izmaelu. Kiedy błąkali się po pustyni i zabrakło im wody, anioł pokazał Hagar studnię. A Bóg był z chłopcem, który wyrósł na dzielnego łucznika.

Kiedy Izaak podrósł, Bóg poprosił mnie o coś najtrudniejszego w moim życiu. Miałem pójść z synem na górę Moria i oddać go Bogu. Szliśmy razem trzy dni. Izaak niósł drewno i zapytał: Tato, gdzie jest baranek? Odpowiedziałem: Bóg sam upatrzy sobie baranka, synu.

Na górze anioł zawołał z nieba: Abrahamie, Abrahamie! Nie rób nic chłopcu. Teraz wiem, że ufasz Bogu. Podniosłem oczy i zobaczyłem barana, który zaplątał się rogami w krzaki. Izaak wrócił ze mną do domu. Nazwałem to miejsce: Pan widzi.

Moja rodzina rosła potem przez wieki, pokolenie po pokoleniu, aż w małym Betlejem urodził się Ktoś z mojego rodu. Ewangelia nazywa Go synem Abrahama. A Jan Chrzciciel nazwał Go Barankiem Bożym. Pamiętasz, co powiedziałem Izaakowi na górze? Bóg sam upatrzy sobie baranka. Kiedy więc nocą patrzysz w gwiazdy, liczysz także Jego.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…