Św. Wawrzyniec, diakon

Wawrzyniec, diakon mówi

IDiakon w Rzymietradycja

Mam na imię Wawrzyniec. Kiedyś rzymski urzędnik zażądał ode mnie wszystkich skarbów Kościoła. A ja przyprowadziłem mu biednych ludzi.

historia Żyłem w Rzymie ponad tysiąc siedemset lat temu. Byłem młodym diakonem. Diakon to pomocnik biskupa. Pilnowałem pieniędzy, które ludzie dawali dla Kościoła, i kupowałem za nie jedzenie dla wdów, dla sierot i dla wszystkich, którzy nie mieli z czego żyć. Rozdawanie było moją codzienną pracą.

IIŻołnierze w katakumbachhistoria

Ale przyszły złe czasy. Cesarz Walerian, który rządził Rzymem, rozkazał skazywać na śmierć biskupów, kapłanów i diakonów. Chrześcijanie spotykali się wtedy w katakumbach. Katakumby to długie podziemne korytarze za miastem, w których chowano zmarłych.

Szóstego sierpnia żołnierze weszli do katakumb. Zabrali papieża Sykstusa, naszego biskupa, a razem z nim czterech diakonów. Jeszcze tego samego dnia wszyscy oddali życie za Pana Jezusa. A ja kochałem Sykstusa jak ojca.

IIIDokąd idziesz, ojcze?tradycja

Sto lat później żył w mieście Mediolan biskup, święty Ambroży. Ludzie wciąż opowiadali o mnie, a on to zapisał, żeby nikt nie zapomniał. Napisał, że szedłem za Sykstusem i płakałem. Nie płakałem nad nim. Płakałem, bo zostawałem sam. Wołałem: Dokąd idziesz, ojcze, bez swojego syna? Dokąd się spieszysz bez swojego diakona?

A Sykstus mi odpowiedział: Nie opuszczam cię, synu. Ja jestem stary, a ty jesteś młody. Przestań płakać. Wkrótce pójdziesz za mną. I powiedział, że zostawia mi wszystko, czym się opiekował.

historia Z siedmiu diakonów Rzymu zostałem już tylko ja. Bałem się. Ale ktoś musiał dalej opiekować się biednymi, więc nie uciekłem.

IVZłoto dla urzędnikatradycja

Wtedy wezwał mnie rzymski urzędnik, czyli człowiek, który w imieniu cesarza rządził miastem. Poeta Prudencjusz, który pisał długie wiersze o świętych, opowiada, co mi powiedział: Słyszałem, że wasi kapłani mają złote kielichy do Mszy, a świece stoją u was w srebrnych świecznikach. Oddaj te skarby cesarzowi.

Nie kłóciłem się. Powiedziałem: Masz rację, Kościół jest bardzo bogaty. Daj mi trochę czasu, a pokażę ci wszystkie jego skarby. Urzędnik się ucieszył. Myślał, że wygrał.

A ja rozdałem ubogim wszystko, co jeszcze mieliśmy. Potem chodziłem po całym mieście i zbierałem ludzi. Niewidomych i kulawych. Chorych. Wdowy i sieroty. Wszystkich, którym pomagaliśmy każdego dnia.

VOto skarby Kościołatradycja

W umówionym dniu przyprowadziłem ich do urzędnika. Stanęli przed nim długim rzędem. Wskazałem na nich i powiedziałem: Oto skarby Kościoła. Urzędnik bardzo się rozgniewał.

historia Cztery dni po moim ojcu Sykstusie, dziesiątego sierpnia, ja także oddałem życie za Pana Jezusa. Pochowano mnie za murami Rzymu, przy drodze zwanej Via Tiburtina. Później cesarz Konstantyn, pierwszy cesarz, który został chrześcijaninem, zbudował tam kościół. Dziś stoi tam wielka bazylika mojego imienia.

Dziś piekarze uważają mnie za swojego patrona, czyli opiekuna w niebie, bo przez całe życie dbałem o to, żeby głodni mieli chleb. Kucharze też proszą mnie o pomoc.

Urzędnik szukał skarbu w skrzyniach. A ja wiedziałem, że prawdziwym skarbem Kościoła są biedni ludzie, którym pomagałem każdego dnia.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…