Św. Maksymilian Maria Kolbe

Maksymilian Maria Kolbe mówi

IRajmundhistoria

Mam na imię Maksymilian. Przez całe życie rozdawałem: gazety, medaliki, chleb. A na końcu oddałem to, co miałem najcenniejszego, człowiekowi, którego nawet nie znałem.

Urodziłem się ponad sto trzydzieści lat temu w Zduńskiej Woli, w Polsce, która wtedy nie była wolnym krajem. Na chrzcie dostałem imię Rajmund. Rodzice byli tkaczami, czyli robili tkaniny na krosnach, i byli bardzo biedni.

tradycja Papież Jan Paweł Drugi opowiadał, że jako chłopiec miałem tajemniczy sen o dwóch koronach, białej i czerwonej. Biała znaczyła, że będę czysty, a czerwona, że oddam życie za wiarę. Nie wybrałem jednej. Przyjąłem obie.

IIRycerz Niepokalanejhistoria

Zostałem franciszkaninem, czyli zakonnikiem, który żyje jak święty Franciszek: ubogo i blisko ludzi. W zakonie dostałem nowe imię, Maksymilian. Uczyłem się w Rzymie, tam zostałem księdzem. I tam zobaczyłem, jak wielu ludzi odwraca się od Boga, i pomyślałem: trzeba ich do Niego przyprowadzić. Najlepiej przez Maryję.

Założyłem Rycerstwo Niepokalanej. Niepokalana to Maryja, Matka Jezusa, a rycerz to ktoś, kto walczy o dobro. Nasi rycerze nie mieli mieczy. Mieli medaliki z Maryją, które rozdawali każdemu, kto chciał.

Chciałem, żeby dobre słowo docierało do każdego domu. Dlatego zacząłem wydawać gazetę, która nazywała się Rycerz Niepokalanej. Na początku nie miałem pieniędzy nawet na papier i chodziłem prosić o nie od drzwi do drzwi. A po kilkunastu latach drukowaliśmy milion egzemplarzy, czyli milion takich samych gazet, co miesiąc.

Pod Warszawą założyłem klasztor, czyli dom dla zakonników, i nazwałem go Niepokalanów. Mieszkało w nim prawie ośmiuset braci. Mieliśmy własną drukarnię, radio i straż pożarną. Był to największy klasztor na świecie.

IIIDaleka Japoniahistoria

Potem pojechałem z czterema braćmi do Japonii, na drugi koniec świata. Nie znałem języka. Nie mieliśmy pieniędzy. A po miesiącu wydaliśmy pierwszy numer Rycerza po japońsku. Na wzgórzu nad miastem Nagasaki zbudowaliśmy drugi Niepokalanów.

IVObózhistoria

Wróciłem do Polski, bo byłem chory. A potem wybuchła wojna. Niemcy napadli na Polskę i aresztowali mnie dwa razy. Za drugim razem wywieźli mnie do niemieckiego obozu Auschwitz. Obóz to miejsce otoczone drutem, gdzie Niemcy zamykali tysiące ludzi, bili ich i kazali ciężko pracować. Wielu stamtąd nie wróciło.

W obozie byłem księdzem dla innych więźniów. Po cichu spowiadałem, modliłem się z nimi i dzieliłem się chlebem, choć sam byłem głodny.

VZamiast niegohistoria

Pewnego dnia z obozu uciekł jeden więzień. Za karę strażnicy wybrali dziesięciu ludzi, którzy mieli umrzeć. Jeden z nich zapłakał: Moja żona, moje dzieci! Wtedy wyszedłem z szeregu. Powiedziałem: Jestem księdzem katolickim. Chcę pójść zamiast niego. Strażnik się zgodził.

Zamknięto nas w ciemnej celi i nie dawano nam jeść. Modliłem się z moimi towarzyszami i śpiewaliśmy pieśni do Maryi. Strażnicy, którzy zaglądali do środka, widzieli mnie spokojnego, jak klęczę albo stoję. Umarłem tam czternastego sierpnia, w przeddzień święta Wniebowzięcia Maryi.

Ten ojciec, za którego poszedłem, przeżył wojnę. Wrócił do żony i dożył dnia, kiedy papież Jan Paweł Drugi ogłosił mnie świętym. Stał wtedy w tłumie na placu w Rzymie.

Pismo Całe życie rozdawałem: gazety, medaliki, chleb. Ale najwięcej dałem w obozie, kiedy nie miałem już nic. Jezus powiedział: nie ma większej miłości niż oddać życie za przyjaciół. Ja oddałem je za nieznajomego. I wtedy stał się moim przyjacielem.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…