Św. Franciszek z Asyżu

Franciszek z Asyżu mówi

IChłopak z Asyżuhistoria

Nazywam się Franciszek. Urodziłem się ponad osiemset lat temu w Asyżu, mieście na zielonym wzgórzu we Włoszech. Mój tata był bogatym kupcem i sprzedawał piękne, drogie tkaniny.

Jako chłopak lubiłem zabawy, śpiew i kolorowe ubrania. Marzyłem, żeby zostać rycerzem. Pojechałem nawet na wojnę z sąsiednim miastem, ale zamiast sławy była niewola i długa choroba. Wtedy zacząłem pytać, czego naprawdę chce ode mnie Pan Bóg.

IIPocałunekhistoria

Pewnego dnia spotkałem na drodze trędowatego. Trąd to straszna choroba i wszyscy od takich ludzi uciekali. Ja też zawsze uciekałem. Ale tym razem zszedłem z konia, podszedłem i go ucałowałem. To, co wcześniej wydawało mi się gorzkie, nagle stało się słodkie.

IIIOdbuduj mój domtradycja

Modliłem się w starym, rozpadającym się kościółku San Damiano. Patrzyłem na krzyż i usłyszałem: Franciszku, idź, odbuduj mój dom. Nosiłem kamienie i naprawiałem mury. Dopiero później zrozumiałem, że chodzi o coś więcej niż jeden kościółek.

historia Mój tata gniewał się, że rozdaję pieniądze, i zaprowadził mnie do biskupa. Tam, na oczach całego miasta, oddałem mu wszystko, nawet ubranie. Powiedziałem: Od dziś mówię już tylko: Ojcze nasz, który jesteś w niebie. Potem dołączyli do mnie bracia, a później Klara, która założyła wspólnotę sióstr.

IVNoc w Grecciohistoria

A teraz posłuchaj o nocy, którą najbardziej lubię wspominać. Było Boże Narodzenie roku tysiąc dwieście dwudziestego trzeciego, w miasteczku Greccio. Chciałem zobaczyć na własne oczy, jak biednie urodził się Jezus. W grocie ustawiliśmy żłób z sianem i przyprowadziliśmy prawdziwego wołu i osła.

Ludzie przyszli nocą z pochodniami i świecami, a przy żłobie odprawiono Mszę. Było tak jasno, jakby noc zamieniła się w dzień. Ludzie tak pokochali tę noc w Greccio, że zaczęli robić takie żłóbki w swoich kościołach i domach. Dlatego wielu mówi, że to ja zacząłem szopki, takie jak ta, którą macie w domu.

VPieśń słonecznahistoria

Pod koniec życia byłem bardzo chory i prawie nic nie widziałem. A jednak właśnie wtedy ułożyłem pieśń. Chwaliłem w niej Boga za brata słońce, za siostrę wodę, za brata ogień i za matkę ziemię, która nas karmi.

Umarłem trzeciego października w małym kościółku pod Asyżem, otoczony braćmi. Poprosiłem, żeby położyli mnie na gołej ziemi. Do końca chciałem być ubogi, jak Pan Jezus w żłobie. Bo tego właśnie nauczyłem się w Greccio: Bóg nie przyszedł do pałacu, tylko do stajni. Syn bogatego kupca, który tak lubił drogie tkaniny, na końcu nie chciał mieć nic. I właśnie wtedy, bez niczego, byłem najszczęśliwszy.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…