Św. Benedykt z Nursji

Benedykt z Nursji mówi

IChłopak z Nursjihistoria

Mam na imię Benedykt. Przez trzy lata mieszkałem sam w grocie w skale. Nikt nie wiedział, gdzie jestem, oprócz jednego człowieka, który spuszczał mi chleb na sznurze.

O moim życiu opowiedział papież Grzegorz Wielki. Papież to biskup Rzymu, następca świętego Piotra. Grzegorz spisał to pięćdziesiąt lat po mojej śmierci, bo pytał o mnie moich uczniów. Zapisał, co robiłem, ale ani słowa o tym, jak wyglądałem.

tradycja Urodziłem się ponad tysiąc pięćset lat temu w Nursji, miasteczku w górach Włoch. Rodzice wysłali mnie do Rzymu na naukę. Ale w Rzymie zobaczyłem, jak wielu młodych ludzi marnuje czas na hulanki i kłótnie. Nie chciałem tak żyć. Chciałem podobać się tylko Bogu. Zostawiłem wszystko i uciekłem w góry.

IIChleb na sznurzetradycja

Zostałem pustelnikiem. Pustelnik to człowiek, który mieszka zupełnie sam, żeby cały czas rozmawiać z Bogiem. Znalazłem grotę w skale nad rzeką, w miejscu, które nazywa się Subiaco. Tylko jeden mnich o imieniu Roman wiedział, że tam jestem. Mnich to człowiek, który oddał całe życie Bogu. Roman mieszkał na górze nad grotą i spuszczał mi na sznurze chleb ze swojego posiłku.

Tak minęły trzy lata. Zima i lato, i ciągle ten sam sznur z chlebem. Nauczyłem się wtedy czekać. I nauczyłem się, że cisza nie jest pusta. W ciszy słychać Boga.

Pewnego dnia pasterze zobaczyli w zaroślach kogoś w skórach i myśleli, że to zwierzę. Kiedy mnie poznali, zaczęli przychodzić i słuchać. Przyszli też mnisi z pobliskiego klasztoru i poprosili, żebym został ich opatem. Opat to ojciec klasztoru, który pilnuje, żeby mnisi żyli tak, jak obiecali Bogu. Ale im nie podobało się to, czego od nich wymagałem, i chcieli się mnie pozbyć. Wróciłem więc do mojej groty.

IIIKlasztory w górachtradycja

Przychodziło jednak coraz więcej ludzi, którzy chcieli żyć jak ja. Założyłem dla nich dwanaście małych klasztorów. Klasztor to dom, w którym mnisi razem się modlą, pracują i jedzą. Z lasu przylatywał do mnie codziennie kruk i brał chleb z mojej ręki. Był moim towarzyszem.

Pewien kapłan z okolicy był o mnie zazdrosny i robił wszystko, żeby mnie wygonić. Nie walczyłem z nim. Zabrałem kilku braci i odszedłem daleko na południe, na wysoką górę nad miasteczkiem Cassino.

Na szczycie tej góry stała stara świątynia bożka Apolla. Ludzie wciąż tam chodzili i składali mu ofiary. Rozbiłem posąg bożka, a na jego miejscu postawiliśmy kaplicę. Tak powstał klasztor na Monte Cassino, który stoi do dziś.

IVRegułahistoria

Na Monte Cassino napisałem Regułę. Reguła to księga z zasadami, jak mnisi mają razem żyć. Napisałem w niej: nic surowego, nic ciężkiego. Mnich ma dość jedzenia, snu i pracy, ale niczego za dużo. Napisałem też, że bezczynność jest wrogiem duszy. Bezczynność to siedzenie i nicnierobienie. A najważniejsze zdanie brzmi: niech nic nie będzie ważniejsze od modlitwy.

Tę Regułę mnisi czytają do dziś na całym świecie. To jedyna rzecz, którą sam napisałem. Dlatego nazywają mnie ojcem mnichów Zachodu.

VOjciec mnichówtradycja

Grzegorz opowiada, że umarłem na Monte Cassino w kaplicy, na stojąco, podtrzymywany przez braci, zaraz po przyjęciu Komunii. Moi uczniowie zapamiętali tę chwilę.

historia Tysiąc czterysta lat później papież Paweł Szósty ogłosił mnie patronem Europy, czyli jej opiekunem w niebie. Bo z klasztorów, które żyły według mojej Reguły, wyszli ludzie, którzy uczyli Europę czytać, pisać i modlić się.

Ale wszystko zaczęło się w grocie. Trzy lata ciszy i chleb na sznurze. Tam nauczyłem się czekać na Boga. I wszystko, co potem zbudowałem, wyrosło z tamtej ciszy.

Dalsza część pojawi się w trakcie słuchania…