2–4 osoby · od 3 lat · ok. 20 min
Wygrywa ten, kto na końcu ma najwięcej punktów:
Próba zdjęta Twoim wezwaniem1 
20 kart świętych, 4 karty Prób, karta Maryi (tylko w pierwszym nakładzie), 5 kart instrukcji i 4 karty gracza do wypchnięcia: 32 znaczniki (po 8 w 4 kolorach) i 12 żetonów uczynków.
PERŁA i ZIARNO to dwie talie po 20 świętych. Jedną gra się we dwoje; we troje i we czworo połączcie obie — razem 40 świętych.
1 2 3 4 Epoka, Cnota i Zastęp to klucze: kartę dokładasz do sąsiadki, z którą ma choć jeden wspólny.
Na środku stołu leży jeden święty. Milczy.
We troje i we czworo połączcie PERŁĘ i ZIARNO. Karta Maryi nie bierze udziału w grze — odłóżcie ją obok.
Każdy odpowiada na swoją miarę
Święty nie odzywa się sam. Trzeba go zawołać.
Połóż kartę z ręki bokiem przy karcie w Kręgu. Karta musi mieć z sąsiadką wspólną Epokę, Cnotę albo Zastęp.
Decydujeszktórą kartę i przy kim.
Wybierz milczącego świętego — tego, którego właśnie położyłeś, albo innego bez znacznika — i odpowiedz na jego Wyzwanie. Dobrze? Kładziesz na nim swój znacznik: to Twój Orędownik. Źle? Nic nie tracisz, święty dalej milczy.
Decydujeszkogo wezwać.
Dobierz z talii do pełnej ręki. Kolej następnej osoby.
Zło pasuje wszędzie i wchodzi bez kolejki.
Dobrałeś Próbę? Nie bierzesz jej na rękę. Od razu sam kładziesz ją w Kręgu — bokiem przy dowolnej karcie, bez dopasowania — i dobierasz w jej miejsce następną kartę. W Kręgu leżą najwyżej 3 Próby; jeśli tyle już leży, dobraną odkładasz pod talię.
Każda Próba przeszkadza kartom, których dotyka — co robi, jest napisane na niej. Gniew: świętych obok niego nie wezwiesz, chyba że mają Cierpliwość.
Decydujeszprzy kim położyć Próbę, żeby przeszkodziła innym, a nie Tobie.
Decydujeszgdzie dołożyć świętego z właściwą Cnotą, żeby dosięgnąć Próby.
Zdjęta Próba leży przed tym, kto ją zdjął — to jego punkt. Na jej miejscu zostaje puste pole: karty się nie przesuwają, a w dziurę możesz później dołożyć kartę, gdy pasuje do świętego obok.
Każdy uczynek raz na partię, w swojej turze, w dodatku do niej. Zużyty żeton odwracasz.
Pierwsza partia? Zagrajcie bez uczynków — dołóżcie je, kiedy trzy ruchy tury idą już płynnie.
Nie wygrywa ten, kto miał lepsze karty, tylko ten, kto znał świętych.
Gdy skończy się talia, gracie jeszcze jedną pełną kolejkę. Gdy ktoś położy swój ostatni znacznik, dogrywacie bieżącą kolejkę. Potem liczycie punkty.
Remis? Wygrywa ten, kto zdjął więcej Prób. A jeśli i tu po równo — wygrywacie razem.
To wszystko. Rozdajcie karty.
Szczegóły i wyjątki, krok po kroku — wybierz:
Zagraj w przeglądarce (demo) →
Krok 1
Siedem Cnót
Jedenaście Zastępów (w nawiasie: ilu świętych z obu talii)
Krok 2
Każdy odpowiada na miarę — i każdy punkt liczy się tak samo.
Świadectwo to pytanie o życiu tego świętego, sprawdzone w źródłach. Świadek wybiera w zakładce Święci świętego z karty, którą wzywa, i losuje pytanie. Pytania otwiera link z maila po zakupie albo kod z okładki instrukcji w pudełku.
W zakładce Święci są też pule „Podstawowe” i „Trudniejsze”. To quiz do nauki poza partią, nie poziom przy stole.
Wybierz poziom, na którym naprawdę umiesz odpowiedzieć. Jeśli czytasz, nie graj jako Poszukujący; jeśli znasz świętych, graj jako Świadek. Możesz zagrać niżej — wtedy grasz w parze z młodszym graczem i nie masz własnych punktów: podpowiadasz mu, podajesz karty, a wygrana jest jego. W trakcie partii możesz przejść wyżej.
Krok 3
Jedną talią najlepiej gra się we dwoje. We troje i we czworo połączcie PERŁĘ i ZIARNO.
Krok 4
Połóż kartę z ręki obok leżącej — bokiem, nie rogiem — tak, żeby miała z nią tę samą Epokę, Cnotę albo Zastęp.
Wezwij jednego milczącego świętego — tego, który właśnie trafił do Kręgu, albo dowolnego innego — i odpowiedz na jego Wyzwanie.
Dobierz z talii do pełnej ręki. Następny gracz.
Nie masz jak dołożyć? Tylko wtedy, gdy naprawdę żadna karta z ręki nigdzie nie pasuje: odłóż jedną na spód talii, dobierz nową i tak czy owak wezwij kogoś milczącego. Nowo dobranej karty w tej turze nie kładziesz.
Przykład. W ręce masz św. Klarę i św. Benedykta, a żaden nie dzieli Epoki, Cnoty ani Zastępu ze świętym przy wolnym polu. Odłóż Klarę na spód talii, dobierz nową kartę i wezwij kogoś milczącego. Tej nowej karty teraz nie dokładasz.
W Słowniku:
Krok 5
Prób nie trzyma się na ręce. Kiedy dobierzesz Próbę, od razu dokładasz ją do Kręgu — obok dowolnej karty, bo zło pasuje wszędzie — i dobierasz w jej miejsce następną kartę. W Kręgu leżą najwyżej TRZY Próby naraz: jeśli trzy już leżą, dobraną odkładasz na spód talii i dobierasz następną.
Próba utrudnia życie kartom, których dotyka bokiem — na niej jest napisane, co robi. Zdejmiesz ją, wzywając obok świętego z jej Cnotą. Zdjęta idzie przed Ciebie: jeden punkt, jak Orędownik. Pole zostaje puste, karty się nie przesuwają. Gdy dziura przetnie Krąg na dwie części, dokładasz do obu części — i w samą dziurę, gdy karta pasuje do świętego obok.
Przykład. Św. Augustyn leży bokiem przy Pysze i ma Pokorę. Wołasz go i odpowiadasz dobrze: Pycha idzie przed Ciebie, to Twój punkt, a jej kwadrat zostaje pusty. Święci po obu stronach zostają na miejscach — między nimi jest dziura, i do obu części Kręgu dokładasz dalej.
Na karcie Próby krążek z napisem LECZY pokazuje Cnotę, która ją zdejmuje.
Próba nigdy nie przeszkadza świętemu, który ma jej Cnotę. Obok Lenistwa nie wezwiesz świętego bez Gorliwości, obok Gniewu — bez Cierpliwości. Pycha blokuje tylko dopasowanie Epoką: przez Cnotę i Zastęp karty dalej się łączą.
PERŁA
ZIARNO
Krok 6
Każdy z trzech uczynków możesz zrobić raz na partię. Nie zamiast tury — w dodatku do niej. Cała sztuka polega na tym, żeby wiedzieć kiedy.
Po uczynku odwróć jego żeton.
Krok 7
Partia kończy się na jeden z dwóch sposobów:
Wyszło po równo? Wygrywa ten, kto zdjął więcej Prób. Jeśli i tu po równo — wygrywacie razem.
Opcjonalny moduł, poza zwykłą punktacją. Za każdy Zastęp, w którym masz ściśle najwięcej Orędowników, dostajesz dwa punkty ekstra. Zdjęta Próba dalej daje 1 punkt.
Trzy zasady tej gry
Nie. Próbę zdejmuje tylko wezwanie, a Orędownika nikt drugi raz nie wzywa. Trzeba dołożyć obok Próby milczącego świętego z jej Cnotą i go wezwać — albo zrobić Post.
To dwie osobne Próby. Każda liczy się do limitu trzech w Kręgu, każdą zdejmuje się osobno i każda zdjęta to osobny punkt.
W zakładce Święci wpisz kod z okładki instrukcji w pudełku. Bez telefonu przy stole w tej partii nie ma Świadectw: kto gra Świadka, odpowiada na Wyzwanie z karty i ma swoje punkty. Granie poziom niżej to co innego: wybierasz je sam, grasz w parze z młodszym i wtedy nie masz własnych punktów.
Nie. Orędownik i punkt są tego, kto wzywał. Pomoc jest darem — tak jak Jałmużna.
Do sprawdzania
Słownik na czas gry. Coś jest niejasne? Wpisz słowo albo przewiń — hasła są alfabetycznie.
Wraca na rękę, a gracz od razu kładzie tę albo inną kartę poprawnie. Nikt nic nie traci.
Tylko wtedy, gdy naprawdę żadna karta z ręki nigdzie nie pasuje: odłóż jedną na spód talii, dobierz nową i tak czy owak wezwij kogoś milczącego. Nowo dobranej karty w tej turze nie kładziesz.
Przykład. W ręce masz św. Klarę i św. Benedykta, a żaden nie dzieli Epoki, Cnoty ani Zastępu ze świętym przy wolnym polu. Odłóż Klarę na spód talii, dobierz nową kartę i wezwij kogoś milczącego. Tej nowej karty teraz nie dokładasz.
Próba nigdy nie przeszkadza świętemu, który ma jej Cnotę. Obok Lenistwa nie wezwiesz świętego bez Gorliwości, obok Gniewu — bez Cierpliwości. Pycha blokuje tylko dopasowanie Epoką: przez Cnotę i Zastęp karty dalej się łączą.
Opcjonalny moduł, poza zwykłą punktacją. Za każdy Zastęp, w którym masz ściśle najwięcej Orędowników, dostajesz dwa punkty ekstra. Zdjęta Próba dalej daje 1 punkt.
We troje i we czworo połączcie PERŁĘ i ZIARNO. Każdy bierze wtedy 12 znaczników zamiast 8. Na rękę: 3 karty we troje, 3 we czworo.
Po zdjętej Próbie jej pole zostaje puste. Karty się nie przesuwają i nikt sam nie wchodzi na to miejsce. Gdy dziura przetnie Krąg na dwie części, dokładacie do obu części — i w samą dziurę, gdy karta pasuje do choć jednego świętego obok.
Przykład. Św. Augustyn leży bokiem przy Pysze i ma Pokorę. Wołasz go i odpowiadasz dobrze: Pycha idzie przed Ciebie, to Twój punkt, a jej kwadrat zostaje pusty. Święci po obu stronach zostają na miejscach — między nimi jest dziura, i do obu części Kręgu dokładasz dalej.
Karta Maryi jest kolekcjonerska — tylko z pierwszego nakładu. Nie bierze udziału w grze: odłóżcie ją obok.
Gdy z talii zniknie ostatnia karta, gracie jeszcze jedną pełną kolejkę — i koniec. Kiedy ktoś położy swój ostatni znacznik, dogrywacie kolejkę do końca — i koniec.
Liczysz tylko świętych w Kręgu — nie karty z ręki i nie tę, z której czytasz Wyzwanie. Święty z obiema porównywanymi Cnotami liczy się po obu stronach.
Święty to każda postać — także Noe czy Mojżesz. Próby nie są świętymi: ich nie liczysz i nie wskazujesz.
„Zero”, „nie ma” i „po równo” też są dobrymi odpowiedziami.
W Kręgu leżą najwyżej 3 Próby naraz. Jeśli tyle już leży, dobraną Próbę odkładasz na spód talii i dobierasz następną kartę.
Święty w Kręgu, na którym nie leży jeszcze żaden znacznik. Możesz go wezwać w swojej turze — świeżo położonego albo dowolnego innego, także takiego, przy którym ktoś przed chwilą się pomylił.
W swojej turze wzywasz jednego świętego: tego, którego właśnie położyłeś, albo dowolnego milczącego w Kręgu — także takiego, przy którym ktoś przed chwilą się pomylił. Jeśli w Kręgu nie ma kogo wezwać (np. brak milczących albo blokuje ich Próba), pomijasz wezwanie i tylko dobierasz do pełnej ręki.
Karta dalej milczy, nie tracisz tury ani punktów. Milczącego świętego może później wezwać każdy — także Ty.
Oddaj jedną kartę z ręki na spód talii — i odłóż do pudełka dowolną Próbę z Kręgu. Za Post nie ma punktu.
Wybierz poziom, na którym naprawdę umiesz odpowiedzieć. Jeśli czytasz, nie graj jako Poszukujący; jeśli znasz świętych, graj jako Świadek. Możesz zagrać niżej — wtedy grasz w parze z młodszym graczem i nie masz własnych punktów: podpowiadasz mu, podajesz karty, a wygrana jest jego. W trakcie partii możesz przejść wyżej.
Próbę, która trafi do ręki przy rozdaniu, wtasujcie z powrotem do talii i dobierzcie nową kartę. Nie kładźcie jej na spód: wszystkie takie Próby wyszłyby razem pod koniec gry.
Jeśli położysz kartę obok mnie, nie dobierasz nowej karty.
Zdejmuje ją święty z Cnotą: Hojność.
Świętych obok mnie nie wezwiesz – chyba że mają Cnotę Cierpliwości.
Zdejmuje ją święty z Cnotą: Cierpliwość.
Świętych obok mnie nie wezwiesz – chyba że mają Cnotę Gorliwości.
Zdejmuje ją święty z Cnotą: Gorliwość.
Do świętych obok mnie nie dopasujesz karty Cnotą.
Zdejmuje ją święty z Cnotą: Czystość.
Jeśli położysz kartę obok mnie, nie dobierasz nowej karty.
Zdejmuje ją święty z Cnotą: Umiarkowanie.
Do świętych obok mnie nie dopasujesz karty Epoką.
Zdejmuje ją święty z Cnotą: Pokora.
Do świętych obok mnie nie dopasujesz karty Cnotą.
Zdejmuje ją święty z Cnotą: Miłość.
Jeśli nie masz kart na ręce (koniec talii albo Próba zabrała Ci dobranie), w swojej turze tylko wzywasz milczącego świętego i dobierasz do pełnej ręki (o ile w talii są jeszcze karty).
Wyszło po równo? Wygrywa ten, kto zdjął więcej Prób. Jeśli i tu po równo — wygrywacie razem.
Karty leżą w równej siatce (rząd i kolumna). Dokładasz kartę z ręki tak, żeby dotykała bokiem leżącej i miała z nią tę samą Epokę, Cnotę albo Zastęp (sam styk rogami się nie liczy). Wystarczy zgodność z jedną świętą sąsiadką. Karta położona niezgodnie z zasadami wraca na rękę gracza, który od razu kładzie tę lub inną kartę poprawnie — nikt nic nie traci.
Każdy z trzech uczynków możesz zrobić raz na partię. Nie zamiast tury — w dodatku do niej. Cała sztuka polega na tym, żeby wiedzieć kiedy.
Każdy gracz ma 8 znaczników w swoim kolorze, a z dwiema taliami 12. Wezwanego świętego oznaczasz swoim znacznikiem — to Twój Orędownik i zostaje w Kręgu. Kiedy skończą Ci się znaczniki, nikogo więcej nie wzywasz.
Nie ma takiego hasła. Spróbuj innego słowa.
Dwa dalsze tryby nie są opisane w pudełku. Ich zasady dopiszemy tutaj.
Masz pytanie do zasad? Napisz: kontakt@hosanna.pl
Zasady wciąż szlifujemy na podstawie rozgrywek — mogą się jeszcze zmienić.
Siedem grzechów głównych to w tej grze siedem kart. Żadna nie odbiera punktów i nie atakuje gracza. Próba ląduje w Kręgu obok świętego — i utrudnia to, co dzieje się wokół niego: dokładanie kolejnych kart, dobieranie, wezwanie. Święty zostaje na swoim miejscu. Jak w życiu: grzech nie zabiera człowieka, tylko utrudnia mu łączyć się z innymi.
Dwa osobne punkty, liczone na końcu: Orędownik i zdjęta Próba.
Karta z ręki pasuje do świętego w Kręgu — możesz ją obok niego dołożyć. Co się stanie, gdy obok ląduje Próba? PYCHA dotyka świętego w Kręgu. Przez to, co łączyło obie karty, nikt już do niego nie dołoży — kartę z ręki trzeba położyć gdzie indziej. Sam święty zostaje w Kręgu i dalej się liczy. Zdejmie ją święty z Cnotą POKORA. NOE ma tę Cnotę — a Próba nigdy nie przeszkadza świętemu z własną Cnotą. Leży obok Próby, więc wezwij tego świętego: odpowiedz na jego Wyzwanie. Kładziesz na nim swój znacznik — zostaje Twoim Orędownikiem (+1), a zdjęta Próba idzie przed Ciebie (+1). Jej pole zostaje puste: karty się nie przesuwają. Kartę z ręki znów możesz dołożyć.
Dwa osobne punkty, liczone na końcu: Orędownik i zdjęta Próba.
Dokładasz kartę z ręki do Kręgu — i jak zawsze dobierasz nową. Co się stanie, gdy obok ląduje Próba? CHCIWOŚĆ leży tuż obok. Kartę wciąż dołożysz — ale kto kładzie ją obok tej Próby, w tej turze nie dobiera nowej. Zdejmie ją święty z Cnotą HOJNOŚĆ. ESTERA ma tę Cnotę — a Próba nigdy nie przeszkadza świętemu z własną Cnotą. Leży obok Próby, więc wezwij tego świętego: odpowiedz na jego Wyzwanie. Kładziesz na nim swój znacznik — zostaje Twoim Orędownikiem (+1), a zdjęta Próba idzie przed Ciebie (+1). Jej pole zostaje puste: karty się nie przesuwają. Po dołożeniu znów dobierasz.
Dwa osobne punkty, liczone na końcu: Orędownik i zdjęta Próba.
Karta z ręki pasuje do świętego w Kręgu — możesz ją obok niego dołożyć. Co się stanie, gdy obok ląduje Próba? NIECZYSTOŚĆ dotyka świętego w Kręgu. Przez to, co łączyło obie karty, nikt już do niego nie dołoży — kartę z ręki trzeba położyć gdzie indziej. Sam święty zostaje w Kręgu i dalej się liczy. Zdejmie ją święty z Cnotą CZYSTOŚĆ. ŚW. JÓZEF ma tę Cnotę — a Próba nigdy nie przeszkadza świętemu z własną Cnotą. Leży obok Próby, więc wezwij tego świętego: odpowiedz na jego Wyzwanie. Kładziesz na nim swój znacznik — zostaje Twoim Orędownikiem (+1), a zdjęta Próba idzie przed Ciebie (+1). Jej pole zostaje puste: karty się nie przesuwają. Kartę z ręki znów możesz dołożyć.
Dwa osobne punkty, liczone na końcu: Orędownik i zdjęta Próba.
Karta z ręki pasuje do świętego w Kręgu — możesz ją obok niego dołożyć. Co się stanie, gdy obok ląduje Próba? ZAZDROŚĆ dotyka świętego w Kręgu. Przez to, co łączyło obie karty, nikt już do niego nie dołoży — kartę z ręki trzeba położyć gdzie indziej. Sam święty zostaje w Kręgu i dalej się liczy. Zdejmie ją święty z Cnotą MIŁOŚĆ. DAWID ma tę Cnotę — a Próba nigdy nie przeszkadza świętemu z własną Cnotą. Leży obok Próby, więc wezwij tego świętego: odpowiedz na jego Wyzwanie. Kładziesz na nim swój znacznik — zostaje Twoim Orędownikiem (+1), a zdjęta Próba idzie przed Ciebie (+1). Jej pole zostaje puste: karty się nie przesuwają. Kartę z ręki znów możesz dołożyć.
Dwa osobne punkty, liczone na końcu: Orędownik i zdjęta Próba.
Dokładasz kartę z ręki do Kręgu — i jak zawsze dobierasz nową. Co się stanie, gdy obok ląduje Próba? NIEUMIARKOWANIE leży tuż obok. Kartę wciąż dołożysz — ale kto kładzie ją obok tej Próby, w tej turze nie dobiera nowej. Zdejmie ją święty z Cnotą UMIARKOWANIE. ESTERA ma tę Cnotę — a Próba nigdy nie przeszkadza świętemu z własną Cnotą. Leży obok Próby, więc wezwij tego świętego: odpowiedz na jego Wyzwanie. Kładziesz na nim swój znacznik — zostaje Twoim Orędownikiem (+1), a zdjęta Próba idzie przed Ciebie (+1). Jej pole zostaje puste: karty się nie przesuwają. Po dołożeniu znów dobierasz.
Dwa osobne punkty, liczone na końcu: Orędownik i zdjęta Próba.
Święty leży w Kręgu i milczy — w swojej turze możesz go wezwać. Co się stanie, gdy obok ląduje Próba? GNIEW dotyka tego świętego. Leży na swoim miejscu, ale dopóki Próba jest obok, nikt go nie wezwie — chyba że ma Cierpliwość. Zdejmie ją święty z Cnotą CIERPLIWOŚĆ. NOE ma tę Cnotę — a Próba nigdy nie przeszkadza świętemu z własną Cnotą. Leży obok Próby, więc wezwij tego świętego: odpowiedz na jego Wyzwanie. Kładziesz na nim swój znacznik — zostaje Twoim Orędownikiem (+1), a zdjęta Próba idzie przed Ciebie (+1). Jej pole zostaje puste: karty się nie przesuwają. Świętego znów można wezwać.
Dwa osobne punkty, liczone na końcu: Orędownik i zdjęta Próba.
Święty leży w Kręgu i milczy — w swojej turze możesz go wezwać. Co się stanie, gdy obok ląduje Próba? LENISTWO dotyka tego świętego. Leży na swoim miejscu, ale dopóki Próba jest obok, nikt go nie wezwie — chyba że ma Gorliwość. Zdejmie ją święty z Cnotą GORLIWOŚĆ. MOJŻESZ ma tę Cnotę — a Próba nigdy nie przeszkadza świętemu z własną Cnotą. Leży obok Próby, więc wezwij tego świętego: odpowiedz na jego Wyzwanie. Kładziesz na nim swój znacznik — zostaje Twoim Orędownikiem (+1), a zdjęta Próba idzie przed Ciebie (+1). Jej pole zostaje puste: karty się nie przesuwają. Świętego znów można wezwać.
Wybierz Próbę
Stuknij kartę, żeby ją powiększyć.
Każdej Próbie odpowiada jedna Cnota — i to święty z tą Cnotą, leżący obok niej i wezwany przez kogokolwiek przy stole, zdejmuje ją z Kręgu. „Nie toczymy walki przeciw krwi i ciału” (Ef 6,12): dziecko poznaje to tutaj jako regułę gry, na długo zanim usłyszy zdanie.
Masz pytanie do zasad? Napisz: kontakt@hosanna.pl
Ładuję pytania…
Wpisz kod z okładki instrukcji w pudełku albo otwórz przycisk „Otwórz pytania” z maila z zamówieniem. Potem pytania działają też bez internetu.
Nie masz jeszcze gry? Zobacz talie
Nie ma takiego świętego w talii.
Na jakim poziomie gra dziecko?
Pytania nie powtarzają się, dopóki nie przejdziecie wszystkich.
Przeczytaj na głos
Stuknij odpowiedź, która padła przy stole.
Karta Modlitwy
To nie ta odpowiedź.
Ma jeszcze kartę Modlitwy? Niech poprosi kogoś przy stole o pomoc i spróbuje jeszcze raz. Karta działa raz na partię.
Źródło
Dobre pytanie?
Dziękujemy.
